Kiedy kamera pomaga zrozumieć: rozmowa o powstawaniu filmu o neuroróżnorodności w Orange

Zdecydowanie tak. Pracuję w Orange rok – już w pierwszym tygodniu pracy jedna z koleżanek wspomniała mimochodem o swoim ADHD. To sprawiło, że poczułam się bezpiecznie. Zobaczyłam, że w tej firmie można być sobą. Potem zaangażowałam się w spotkania społeczności osób neuroatypowych i naturalnie pojawił się pomysł filmu.

Miałam szczęście – w zespole mam w zespole dwóch świetnych ekspertów od materiałów foto i video, Tomka Kociołkowskiego i Łukasza Ślusarczyka. Na co dzień tworzą wewnętrzne materiały i robią to na naprawdę najwyższym poziomie. Chciałam, żeby ten projekt był równie profesjonalny.

Najpierw razem z chłopakami przygotowaliśmy kwestionariusz – pytania o doświadczenia, o to, co dana osoba chciałaby przekazać swoją obecnością w filmie, ale też o kwestie praktyczne, np. co mogłoby być dla niej trudne podczas nagrania. Chcieliśmy, żeby każda osoba czuła się komfortowo.

Trochę pocztą pantoflową. Nie ogłaszaliśmy tego oficjalnie. Zależało nam, żeby występująca grupa była różnorodna – płciowo, stanowiskowo, żeby reprezentowała różne części firmy. To było wyzwanie, ale w końcu udało się zebrać świetną grupę.

Z każdą osobą spędziliśmy pół dnia, nagrywając rozmowy i dodatkowe ujęcia w różnych przestrzeniach naszego biura. Siedziałam naprzeciwko nich, rozmawialiśmy, a kamera tylko rejestrowała dialog. Dla wielu to było zaskakująco naturalne.

Zebraliśmy mnóstwo materiału – mógłby z tego powstać film pełnometrażowy! 🙂 Ostatecznie trwa 17 minut, choć planowaliśmy pięciominutowe nagranie.

To był pomysł Tomka i Łukasza – uznali, że przy takim temacie warto mieć zewnętrzną perspektywę. Ekspertka pomogła uporządkować niektóre kwestie i dała filmowi kontekst merytoryczny.

Reakcje były niesamowite. Film premierowo pokazaliśmy podczas „Dni z rozwojem”. Najpierw był krótki power speech ekspertki o tym, że neuroróżnorodność to po prostu cecha, potem pokaz filmu i rozmowa z przedstawicielami innych firm o ich podejściu do tematu neuroinkluzji.

Feedback był pozytywny – osoby, które wzięły udział w wydarzeniu pisały, że to było wartościowe spotkanie. Ktoś wspomniał, że ten film to najlepsza reklama Orange, bo pokazuje, że można tu naprawdę być sobą.

Dostawałam też mnóstwo prywatnych wiadomości. Część osób pisała, że dopiero dzięki temu filmowi zrozumiała, czym jest neuroatypowość i zaczęła się zastanawiać nad własną diagnozą. To pokazuje, jak bardzo był potrzebny.

To przede wszystkim kwestia ludzi. Moja przełożona jest niezwykle otwarta – pozwala mi działać i ufa, że wiem, co robię. Właśnie ta otwartość jest kluczowa: nie trzeba znać wszystkich definicji neuroatypowości, żeby tworzyć dobre środowisko pracy. Wystarczy być empatycznym i elastycznym wobec różnic.

Nie wszystkie osoby zarządzające muszą być ekspertami i ekspertkami od neuroróżnorodności. Ale jeśli mają w sobie zrozumienie i potrafią słuchać – to już bardzo dużo. To, co często słyszałam od osób biorących udział w filmie, to że mają „świetnych przełożonych” – takich, którzy potrafią dostosować się do człowieka, a nie trzymają się sztywnych zasad.

Na pewno zwiększył świadomość. Zaczęło się więcej mówić o tym temacie, a ja teraz pracuję nad tym, żeby ożywić naszą neurospołeczność. To ma być przestrzeń wsparcia i wymiany doświadczeń.

Ogromnie dużo. Po pierwsze – poczucie, że mogę być sobą i że to działa. Po drugie – kontakt z ludźmi. I po trzecie – przekonanie, że korporacja może być miejscem autentyczności i wrażliwości.